‘I made Sunday Candy I’m never goin’ to hell, I met Kanye West I’m never goin’ to fail’. Het is een kleine passage uit misschien wel de beste verse van Kanye’s nieuwste plaat, The Life of Pablo. Het is niet verassend dat deze verse afkomstig is van zijn protegé Chance the Rapper. De lyrics zijn duidelijk geïnspireerd op de verse van Kanye op de track ‘Otis’ waar hij het volgende rapt: ‘I made ‘Jesus Walks’ I’m never goin’ to hell. Couture level flow, it’s never goin on sale.’
Op het eerste oog lijken ze echter twee totaal verschillende rappers. Kanye de ongeremde artiest die zichzelf soms overschreeuwt om bijvoorbeeld z’n schoenenlijn van de grond te krijgen, en Chance de bedachtzame, energievolle rapper die als ‘independent artist’ altijd volledig in control lijkt te zijn.
De insteek van ‘Jesus Walks’ ten opzichte van ‘Sunday Candy’ is dan ook wel weer anders. Waar Kanye zich op ‘Jesus Walks’ uitspreekt over de muziekindustrie waarin er wel gesproken kan worden over seks, drugs en geweld, maar wanneer er over Jezus wordt gerapt je plaat niet gedraaid wordt.
Hoe anders is dat nu. Chance heeft niet te maken met de druk van platenmaatschappijen en/of radiostations. Hij doet het op z’n eigen manier, en lijkt dat ook achteloos te doen. Hij is een graag geziene gast bij verschillende Late Night shows en kan daar pure gospel ten gehore brengen. Begin mei dit jaar was hij ineens bij Saturday Night Life om ‘Blessings’ te performen met een heel gospelkoor en kondigde terplekke z’n derde, door gospel doordrenkte, album Coloring Book aan.
Toch zijn de overeenkomsten groter, beiden komen ze uit een middenklasse gezin, beiden zijn ze opgegroeid in Chicago en beiden zijn ze uitgesproken christelijk in hun muziek. Daarnaast hebben ze beiden hun eigen muzikale familie opgericht. Kanye in de vorm van G.O.O.D (Getting Out Our Dreams) Music en Chance in de vorm van The Social Experiment. Maar wat het meest in het oog springt is het zichtbare plezier dat ze ontlenen aan het maken van muziek. De gretigheid van Chance op Coloring Book doet sterk denken aan hoe Kanye zich presenteerde ten tijde van The College Dropout. Dat niet alleen, ook de urgentie die er vanaf spat, ze willen gehoord worden, is bij beiden zichtbaar.
Niet voor niets liet Kanye op Twitter dit jaar al meermaals merken dat hij erg gecharmeerd was van Chance z’n ontwikkelingen. Dit jaar staan ze dan ook op elkaars album op de openingstrack. De invloed van Chance op The Life of Pablo moet dan ook niet onderschat worden. Hij zorgde er persoonlijk voor dat de plaat niet direct na de presentatie op Madison Square Garden beschikbaar was voor de Tidal abonnees. De track ‘Waves’ stond er niet op en moest en zou op de definitieve tracklist verschijnen. Kanye ging akkoord en het was het begin van een reeks wijzigingen aan z’n zevende plaat.
Kanye liet diens protegé Chance z’n stempel drukken op The Life of Pablo, net zoals Jay Z diens protegé Kanye West z’n stempel liet drukken op The Blueprint. Zoals menig hiphop liefhebber wel weet is die laatste relatie van mentor-protegé relatie uitgegroeid tot een volwaardig partnerschap: The Throne, waarin beide heren niet voor elkaar onderdoen. Hoe mooi zou het zijn ditzelfde patroon zich herhaalt in het geval van Kanye en Chance. Ik zie over een aantal jaar wel een collaborative album ontstaan. Want al lijken ze qua karakter niet op elkaar. Het zijn uiteindelijk wel twee rappers uit Chi-town met dezelfde passie en liefde voor de kunst die hiphop heet. En God natuurlijk.